incendiarius
incendiarius, an incendiary
incendĭārĭus, a, um, adj. [incendium], causing a conflagration, setting on fire, fire-.
- I Adj.: avis, fire-bird, Plin. 10, 13, 17, § 36: oleum, Veg. Mil. 4, 8; 18: tela, Amm.20, 11. —
- II Subst.: incendĭārĭus, ii, m., an incendiary, Tac. A. 15, 67; Suet. Vit. 17: incendiarii, qui consulto incendium inferunt, Paul. Sent. 5, 3, 6.
incendiārius, a, um (incendium), eine Feuersbrunst verursachend, anzündend, avis, Plin. u. Lampr.: telum, Amm.: oleum, Veget. mil. – subst., incendiārius, iī, m., der Brandstifter, Mordbrenner, Tac. ann. 15, 67. Suet. Vit. 17, 2. Ps. Quint. decl. 9, 21.
patimur ‥ non ut adulteri aut homicide, non ut ~ii aut sacrilegi, sed velut Christiani
ut ‥ excommunicentur sorciarii, perjuri ‥, ~ii, fures
si quis ecclesiam igne comburit, xv annos peniteat; ‥ si mortuus fuerit ~ius, Christianorum careat sepultura
~ius domorum(
incendĭārĭus, (15) a, um (incendium), dʼincendie, incendiaire : Amm. 20, 11 ; Plin. 10, 36 || subst. m. , un incendiaire : Tac. Ann. 15, 67 ; Suet. Vitell. 17.
incendiārius ī, m
- incendium, an incendiary, Ta.