incongrue
incongrŭē, adv., v. incongruus fin.
incongruē, Adv. (incongruus), unschicklich, unpassend, Macr. sat. 5, 13, 31. Augustin. in Hieron. epist. 67, 5. Serv. Verg. Aen. 2, 57: non incongrue, Mart. Cap. 9. § 891.
si quod significatur hoc nomine [‘nihil’ ] non est nihil sed aliquid ‥, falso et ~e vocatur hoc nomine
bona illius monasterii, cui attenta sollicitudine preesse deberetis, ~e distraxistis et dilapidastis
ut nunc ~e respondeatur querenti de quolibet ubi sit, “in thesauro est”
reprehensio Lond’ [sc. episcopi ] qui ~e certificavit de negocio infrascripto
quae parabolae recte nuncupantur quia occulta sunt possunt non ~e etiam proverbia vocari
septimo praepositio non ~e ponitur loco
merito; 5: non indigne; 7: decenter
quod ‥ spatium non ~e horto comparatur
ea que de principibus exempla posuimus ad prelatos etiam instruendum ‥ non ~e referri possunt
Augustinus et Jeronimus haut ~e designari possunt binis columpnis
non ~e sic definiri potest sermocinalis sciencia
cum helios sit nominativi casus et non genitivi, ‘casa helios’ ~e dicitur; deberent enim dicere ‘casa heliu’
rogo, pater, construe Latinum hoc quod literis mihi missis inscripseras, ‘ipsum juvare vellitis in ‥ proposito suo.’ ‘vellitis’, pater, que pars? ‥ quid prohibet concludere quod ~e sis locutus? ‥ ubi ferula, ubi virga quibus tam incongrui correctoris temeritas feriatur? ‥ igitur in hoc uno epistolam claudo, persuasum tibi ut velim, si vocis incongruitas pudori tibi sit, mage deinceps hanc operis incongruentiam fastidito ut ‥ velle tuum ‥ omnibus anteponas
incongrŭē (incongruus), dʼune manière qui ne convient pas : Hier. Ep. 67, 5 ; Macr. Sat. 15, 3.