inconfusus
inconfūsus, a, um, adj. [2. in-confusus], unconfused (post-Aug.).
- I Lit.: ut inconfusus eat (mundus), Sen. Q. N. 2, 45: recursus, Claud. VI. Cons. Hon. 622.—
- II Trop., unembarrassed, not disconcerted: animus intrepidus inconfususque, Sen. Q. N. 3 praef. fin.; id. de Ira, 1, 12, 3.
in-cōnfūsus, a, um, nicht verwirrt, I) eig., Claud. de VI. cons. Hon. 623. – Sen. nat. qu. 2, 45, 2 (3) Fickert u. Haase inoffensus. – II) übtr. = nicht betreten, nicht außer Fassung, Sen. de ira 1, 12, 2; nat. qu. 3. praef. 13.
ut autem ~a sit ad hec et in arte institutio et ex arte attentio, duplicem nunc utrimque considerationem adhibendam instituimus
ut autem inventioni vix pervia discenti facilius perceptibilia fiant et varietatis tam permixte ~a fiat cognitio, oportet ‥
ne prorsus ~a vel irreprehensa videatur malicia
incōnfūsus, (16) a, um, non confondu, sans confusion : *Sen. Nat. 2, 45, 2 || [fig.] non troublé : Sen. Nat. 3, pr. 13 ; Ira 1, 12, 2.