incongruitas

incongruitās, ātis, f. = ἀσύμβαμα, das unvollständige Prädikat beim intransitiven Verbum (Ggstz. congruitas), Prisc. 18, 4.

incongruitas [LL] 1 inconsistency. dicunt hanc esse congruam ‘Deus vel ejus Filius generat’, sed hanc arguunt ~atis ‘Deus vel ejus Filius generatur’ Neckam SS II 17. 4; unde incongrue conficitur instrumentum, quod pater vel alius dotat uxorem filii. sed si quis diligenter vim constitutionis prospexerit, non erit ibi ~as Bracton 305; respondeo quod hoc nomen ‘Deus’ ‥ non potest habere pluralem numerum nisi incongrue loquendo de ~ate, que consistit in repugnancia consignificati ad intellectum Middleton Sent. I 62b; sacra scriptura in multis locis salvari non potest aliquando ~ate [? l. de ~ate] et falsitate nisi per figuras Palmer 426. 2 (gram.) lack of concord or agreement. 1325 que ‥ cedule ‥ in modo dictandi, in ~ate Latini, in orthographia, in inculcacione verborum, in obscuritate sentencie, et in multis aliis concordant cum predicta littera Lit. Cant. I 148; 1440 vocis ~as (v. incongrue 2).

incongrŭĭtās, ātis, f. (incongruus), défaut de convenance ; [opp. congruitas ] proposition où le verbe est impersonnel : Prisc. Gramm. 18, 4.