infimo
infĭmo, āvi, ātum, 1, v. a. [infimus],
- to make low, to lower (post-class.): deos, Ap. Met. 1, 8, 13; ingenia ad miserias infimata (opp. ad beatitudinem sublimata), id. de Deo Socr. p. 44, 8.
īnfimo, (āvī), ātum, āre (infimus), erniedrigen (Ggstz. sublimare), deos, Apul. met. 1, 8: ad miserias, Apul. de deo Socr. 4: infimatus (Ggstz. celsus), Mart. Cap. 6. § 595 u. infimari (Ggstz. sublimari), Mart. Cap. 8. § 849.
See: infimare
īnfĭmō, ātum, āre (infimus), tr., rabaisser : Apul. M. 1, 8 ; Socr. 4.
Infimumfacio.
Apul. 1.
Met. Manes sublimare, Deos
Infimare.