infimus

infĭmus, a, um, v. inferus, III. A.

īnfimus, a, um, s. īnfer.

infimus [CL superl. of inferus] 1 lowest in position; b (of tide); c (of pitch); d (as sb. f. or n.) (thing in) lowest position, lowest region. Ps.-Ric. Anat. 41 (v. fovea 10); Bacon IV 435 (v. eccentricus a).  b Thorne 1934 (v. 1 fluctus 2b).  c soni ~i Garl. Mus. Mens. 16 (v. gravis 9c).  d Bede Hom. I 24. 99 (v. fastidire 1a); 934 (v. dulcescere); 961 almus ‥ Conditor superna †infamaque [l. infimaque] miro ineffabilique ordine collocans CS 1067; cum terris redolens infima presseris, / Augustine placabilis Wulf. Poems 166; currus [Phaethontis] ‥ perustis summis et ~is ‥ in Eridanum fluvium corruit Natura Deorum 25. 2 furthest from the surface, deepest; b (as sb. f. or n.) deepest part, inmost recess. [terra] in qua vivimus inferos esse antiquorum maximi voluerunt est enim omnium ~a circulorum planetarum viz. vij Alb. Lond. DG 6. 2; in spherico ‥ corpore illud quod medium est ~um est. unde quod medium est in terra ~um est Neckam NR I 16.  b de ~o cordis singultus eructans Found. Waltham 7; item que tantum corpora sunt, ut mineralia, habent naturalem posicionem in ~a Fishacre Quaest. 44. 3 (of rank or circumstance) lowest, humblest; b (as sb. n.) humblest creature. a988 ~us dulorum (v. dulus); aliquando in solo opere, ut si quis ~us per ignorantiam assideat regem Simil. Anselmi 22; ex ~is Normannorum clientibus Ord. Vit. IV 7 (v. erigere 6a); sanguinis ~i G. Steph. 14 (v. 1 honor 6a); servis ~is Gir. TH I 13 (v. exponere 3); Constantinus de ~a familia R. Niger Chr. I 48; ad ~am creaturam R. Marston QD 297 (v. gradatim 2); ponit eam immediate creatam ab ultima et ~a intelligencia Duns Ord. II 9.  b anima est ~um in genere intelligibilium, sicut materia in genere encium Duns Ord. III 276. 4 vilest, most despicable. ~i amoris Aldh. VirgP 17 (v. 2 dilectio 2b); ~ae suavitatis holus Bede Luke 576 (v. holus b); carnis redegit infimas libidines (Tigernacus) VSH II 269; nec sinatis carnem ~am [ME: lachзe] ei [sc. amori] dominari nimis AncrR 45.

īnfĭmus (īnfŭ-), a, um, superl. de inferus, ¶ 1 le plus bas, le dernier : Cic. Nat. 2, 84 ; Tusc. 5, 69 ; Verr. 2, 1, 92 ; ab infimo Cæs. G. 7, 19, 1, à partir du bas || le bas de, la partie inférieure de : infimus collis Cæs. G. 2, 18, 2, la partie inférieure de la colline, cf. Cæs. G. 7, 73, 7 ¶ 2 [fig.] le plus humble, le dernier : infimo loco natus Cic. Fl. 24, de la plus basse naissance ; infimus civis Cic. Font. 27, le plus humble citoyen ; infimis precibus Liv. 29, 30, 2, avec les prières les plus humbles.

infimus , a, um. adj. (inferus.)
至下者。Infimo loco natus 卑家子。Infimae preces 甚謙之求言。

Suggest a Translation
See an image

īnfimus or īnfumus adj. sup.

• cf. inferus, lowest, last(cf. īmus, but of the lowest of several objects, infimus is used): radices montis, Cs.: cum scripsissem haec infima: arā, lowest part: sub infimo colle, foot, Cs.: collis passūs circiter CC infimus apertus, at the bottom, Cs.—As substn., the lowest part, bottom: collis leniter ab infimo acclivis, at the foot, Cs.: ad infimum, at the bottom, Cs.—Fig., lowest, meanest, basest: esse infra infumos Homines, T.: quisquam: faex populi: infimo loco natus: summos cum infimis pari iure retinebat: preces, most humble, L.