infirme
infirme, faintly, slightly
infirmē, adv., v. infirmus fin.
īnfīrmē, Adv. (infirmus), a) ohne Halt, haltlos, ieiune et infirme dicere, Plin. ep. 1, 20, 21. – b) kleinmütig, tonitrua et fulgura paulo infirmius expavescebat, Suet. Aug. 90. – c) unzuverlässig, socii inf. animati, Cic. ep. 15, 1, 3.
īnfirmē (15) (infirmus), sans vigueur, faiblement : Cic. Fam. 15, 1, 3 ; Plin. Min. Ep. 1, 20, 21 || infirmius Suet. Aug. 90, avec trop de faiblesse.
īnfīrmē
adv.
- infirmus, faintly, slightly: animatus.