infinitivus
infīnītīvus, a, um, adj. [infinitus],
- unlimited, indefinite: modus, or absol.: infī-nītīvus, i, m.; in gram., the infinitive, Mart. Cap. 3, § 310 sqq.; Isid. Orig. 1, 8; Diom. p. 331 P. al.
īnfīnītīvus, a, um (infinitus), unbestimmt, als gramm. t. t., modus inf. u. subst. bl. infinitivus, der Infinitiv, Diom. 340, 34. Prisc. 8, 43.
ad tabernaculum celsitudinis et incircumvenibilis ~um ducit ad habitaculum
sunt ‥ admirationis ~e
‘illud’ ‥ in secundo sensu sumitur, et est, subjectum significatum orationis ~e
ita ~o modo ‘compescere’, ‘infindere’
eadem in ~o modo paenultima syllaba A et E et I productas habent
~us modus est, qui sensum sine alio verbo implere non potest, ut puta ‘scribere’
potest etiam dici quod non sunt opposita quia verbum ~i modi quod ampliatur a verbo volendi et non a negatione
est modus unus qui nullam dicit determinatam inclinacionem, sed materialiter ad omnem inclinacionem consignificatur et dicitur modus ~us
acusativus ‥ cum modo ~o
gif ic cweðe nescio quis hoc fecit ‥þonne byð se quis ~um,þæt is, ungeendigendlic
sic et ~o tempore praesenti a passivo ‘numerari’
pleraque neutra in futuro ~i deficiunt
non omnis, immo talis qui principium aliquod motus esse potest ut ‘posse’, ‘scire’, ‘velle’, ‘incipere’, unde omnia talia cum ~is verborum construuntur ut ‘possum legere’
~us vero et adjectivum in neutro genere potius substantivantur quam in masculino vel feminino
īnfīnītīvus (infinitus), [avec ou sans modus ], m. , lʼinfinitif : Diom. 340, 34 ; Prisc. Gramm. 8, 43.