inquiete
inquĭētē, adv., v. inquietus fin.
inquiētē, Adv. (inquietus), ohne Ruhe, ohne Aufhören, Vulg. 2. Thess. 3, 11. – Compar. inquietius, Amm. 15, 5, 4 u. 27, 3, 2. – ➳ Solin. 30, 14 M. in quiete.
hi [sc. cives ] ‥ socios e pagis finitimis ~e arcessebant
inquĭētē (inquietus), sans repos : Vulg. Thess. 2, 3, 11 || -tius Amm. 15, 5, 4.