inquieto
inquieto, to disturb
in-quĭēto, āvi, ātum, 1, v. a.,
- to disquiet, disturb (syn. sollicitare): nares digito, Quint. 11, 3, 80: mentem, Sen. Vit. Beat. 12: nullis rumoribus inquietari, Plin. Ep. 1, 9, 5: tam multis libellis et tam querulis inquietor, id. ib. 9, 15, 1: num alio genere furiarum declamatores inquietantur, Petr. Sat. init.: victoriam, Tac. H. 3, 84: aliquem litibus, Suet. Ner. 34: matrimonium quiescens, by an accusation of adultery, Dig. 48, 5, 26: inquietatus fremitu, Suet. Calig. 26.
inquiēto, āvī, ātum, āre (inquietus), beunruhigen, nicht zur Ruhe kommen lassen, behelligen, omne quod circumfluit mare, Sen. rhet.: convivas suos, Sen.: alqm litibus, Sen.: mentem, Sen.: victoriam, erschweren, Tac.: im Passiv, num alio genere furiarum declamatores inquietantur? Petron.: multis undique libellis et tam querulis inquietor, Plin. ep.: huius nos nimius amor timoribus inquietat, sollicitudinibus onerat, contumeliis obicit, Sen.
See: inquietare
inquĭētō, (11) āvī, ātum, āre (inquietus), tr., troubler, agiter, inquiéter : Quint. 11, 3, 80 ; Sen. Vita b. 12, 1 ; Plin. Min. Ep. 1, 9, 5 ; Tac. H. 3, 84.
- 1. verontrusten, lastigvallen [alqm litibus; mentem];
- 2. verstoren [victoriam].
inquiētō —, —, āre
- inquietus, to disturb: victoriam, Ta.