insaturus
in-sătŭrus, a, um, adj.,
- insatiable, Coripp. Joann. 3, 368.
īnsaturus, a, um (in u. saturus), ungesättigt, Coripp. Ioh. 3, 368; vgl. saturus unter satur a. E. ➳ .
īnsătŭrus, a, um, c. insaturatus : Coripp. Joh. 3, 368.
Corripp. 3.
Joann. 368. et tantis implevit prædia rebus
Insaturus.