insatiabiliter
insatiabiliter, insatiably
insătĭābĭlĭter, v. insatiabilis fin.
īnsatiābiliter, Adv. (insatiabilis), unersättlich, Lucr. 3, 905 u. 978. Plin. ep. 9, 6, 3. Tac. ann. 4, 38.
corpus suum nil mercedis accipiens ~iter prostituit
ut angeli ‥ desiderent in eum jugiter et ~iter prospicere
tunc, inquam, perfruentur illa dulcedine in quam nunc angeli ~iter desiderant prospicere
eum ~iter oderant
īnsătĭābĭlĭtĕr (14) (insatiabilis), sans pouvoir être rassasié [fig.] : Lucr. 3, 905 ; Tac. Ann. 4, 38.
insatiābiliter
adv.,
- insatiably, Ta.