invectivus
invectīvus, a, um, adj. [invectio],
- scolding, abusive, reproachful, full of invectives (post-class.): oratio acer, et invectiva, Amm.21, 10, 7: volumen, id. 22, 14, 2.—Subst.: in-vectīva, ōrum, n., invectives, abuse: quaedam in principem, Amm.28, 1, 20.
invectīvus, a, um (invehor), gegen jmd. losziehend, schmähend, voller Schmähungen, oratio, Amm.: volumen, Amm.: loci, Fortunat. art. rhet. 3, 20: quaedam invectiva legebantur in principem, Amm. 28, 1, 20. – subst., invectīvae, ārum, f. (sc. orationes), v. den katilinarischen Reden Ciceros, Prisc. 15, 28 sq. u. 38.
[liber ] qui vocatur Bellum Trojanum ‥ cum sit sensuum ‥ perfectorum totaliter ~us
litteras vestras, licet plurimum ~as, cum omni equanimitate et gratiarum actione suscepi
epistolam ‥ principibus et prelatis terrarum transmisit ~am
rex ‥ sermone predixerat et ~o et yronico quod ‥
dicebantur probrosa verba ‥ et ~a
hiis invectivis animos pars utraque sumit
quibus, cum aliis ~is variis, in eos exclamatorie dictis ‥
cum Antonius linguam Ciceronis abscinderet, que in ipsum dictaverat ~as, dicitur ei Cicero respondisse ‥
quis horrende materie impares ~as ironice feritatis armaret aculeo?
erat dialogus in modum ~arum
possemus in clericos ~a conicere
in ipsum scripsit abbas paucula ~a
invectīvus, a, um (invehor), qui invective : Amm. 21, 10, 7 || invectivæ [s.-ent. orationes ] : Prisc. Gramm. 15, 28, les Catilinaires [de Cicéron].