involuntarie
invŏluntārĭē, adv.,
- v. the foll. art.
involuntārīe, Adv. (involuntarius), unvorsätzlich, Cass. Fel. 46. p. 116, 6. Boëth. Aristot. top. 4, 2. p. 688 (aber nicht bei Marcian. dig. 1, 3, 2).
ipsorum mendacia ‥ ~ie detegentes
[mulierem ] corruptam inique et ~ie
pre nimio timore, et dolore, et mortis angustia, cor constringitur, unde in majori quantitate spiritus emittuntur et ~ie, ut apparet in gementibus pre dolore
ne urina ~ie egrediatur a vesica
invŏluntārĭē, involontairement : Boet. Top. Arist. 4, 2.