involuntarius
in-vŏluntārĭus, a, um, adj.,
- involuntary (post-class.): emissio urinae, Cael. Aur. Acut. 2, 3, 18; 2, 5, 24 sq.— Adv.: invŏ-luntārĭē, involuntarily, Boëth. Arist. Top. 4, 2.
in-voluntārius, a, um, unfreiwillig, unvorsätzlich, Cael. Aur. de morb. acut. 2, 3, 18; 2, 5, 24 u. 25; de morb. chron. 1, 4, 104.
compulsionis vexatio tandem dat intellectum, ut quod fuit ~ium, fiat voluntarium
non igitur nolens et ~ius recipit possessionem rei
“omne ~ium est triste”; nihil est triste in divinis, ergo nihil ~ium
letalis tristicia mentis pro ‥ aliquo ~io [ME: ]for ani unþonch
incipiunt propter potenciam tyrranizare, et etiam ~iis dominari
pauperes ~ii, qui non virtute sed necessitate ad paupertatem coguntur
sternutatio est aeris in fantastica cellula cum sono ~o emissio
motu ~io
spermatis ~ia emissio
infirmus ‥ emittit lacrimas ~ias
invŏluntārĭus, a, um, involontaire : C. Aur. Chron. 1, 4, 104 ; Acut. 2, 5, 24.