irascibilis
īrascĭbĭlis, e, adj. [irascor],
- choleric, irascible (post-class.): irascibilem effici, Firm. Math. 5, 9.
īrāscibilis, e (irascor), leicht erzürnbar, jähzornig, Firm. math. 5, 9 u. 13. Boëth. Aristot. topic. 4, 5.
cum facies hominis ebrioso assimilatur, ebrius est: cum iracundo, ~is est
vis movens et imperans motui quedam est vis concupiscibilis, quedam est ~is. ‥ vis ~is est vis respuitiva ejus quod putatur esse nocivum, vel quod putatur esse corrumpens spem vicendi . ‥ ab Aristotele ‥ quandoque hec vis appellatur animositas
anime ‥ sensibilis sunt due vires sub vi affectiva, concupiscibilis et ~is
quia soloecismus est tam in discrepancia vocis quam disconveniencia parcium et earum accidencium, potest talis discrepancia cum discrecione fieri ad excitandum virtutem irrascibilem
nota hic quod simile propter evidentiam temporis, et est illud quod in homine triplex motor; est ‥ quidam imperans, et est hic ~is et concupiscibilis ‥
cum anima habeat tres partes ‥ sc. unam considerationem veritatis que vocatur ratio, aliam que desiderat et amat veritatem, que vocatur voluntas, et tertiam que operatur secundum vias veritatis que dicitur ~is
si loquamur de primo velle inordinato amicicie, potest dici quod non erat actus, nec passio ~is, sed concupiscibilis
īrāscĭbĭlis, et īrāscĭtīvus, a, um, irascible : Firm. Math. 5, 9 ; Hier. Ezech. 1, 1, 7.
Cum ratione certorum cutellorum... lis seu verba Irascibilia moverentur, etc.