irascor

īrāscor, īrātus sum, 3, dep. n.: to be angry, furious; to show anger, 10.712; to collect rage, throw fury into, 12.104; to attack, 10.712. (īra)

īrascor, īrātus (act. collat. form īra-sco, ĕre, Pompon. and Nigid. ap. Non. 127, 8 sq.: irascier, Plaut. Capt. 4, 2, 60 (840)), 3, v. dep. [ira],

• to be angry, to be in a rage (syn.: succenseo, indignor); constr. absol.; with dat., with in and acc., or acc. of pronouns (class.).
• • • • • α With dat. (so most freq.): vehementer mihi, Plaut. Truc. 2, 6, 64 (545): tibi jure, Ter. And. 394: di inmortales hominibus irasci et succensere consuerunt, Cic. Rosc. Com. 16, 46: ego non tibi irascor, quod, etc., id. Sull. 18, 50: miror, cur tu huic irascere, id. Planc. 7, 17; id. Vat. 9, 21: improbitati candidatorum, id. Mil. 16, 42: his irascebamur, id. Lig. 11, 13; id. Sull. 17, 49: ego tibi irascerer: tibi ego possem irasci? id. Q. Fr. 1, 3, 1: irasci amicis, id. Phil. 8, 5: inimicis, Caes. B. C. 1, 8: votis meis, Ov. H. 1, 68: patriae, Nep. Epam. 7, 1: admonitioni, Quint. 2, 6, 3: erroribus, Sen. de Ira, 2, 10, 1.—
        • β Absol.: noli irascier, Plaut. Capt. 4, 2, 60 (840): de nihilo, id. Truc. 4, 2, 56 (766): numquam sapiens irascitur, Cic. Tusc. 3, 9, 19: numquam irasci desinet sapiens, si semel coeperit, Sen. de Ira, 2, 9, 1: nec cuiquam irasci propiusque accedere virtus, Verg. A. 10, 712: irasci, quod ausi hoc essent superi, Ov. M. 6, 269: qui nesciat irasci, Juv. 10, 360.—
        • γ With in and acc.: an et in hunc fratrem irascitur, Sen. Contr. 5, 32, 14: iratus est Dominus in populum suum, Vulg. Psa. 105, 40: taurus irasci in cornua discit, to gather his rage into his horns, Verg. G. 3, 232; id. A. 12, 104.—
        • δ With acc.: idne irascimini, si quis, etc., Cato ap. Gell. 7, 3: nihil, Gell. 19, 12, 10: ne nostram vicem irascaris, with us, Liv. 34, 32, 6.—
        • ε Rarely with pro: viri pro suorum injuriis, Sen. de Ira, 1, 12, 4. —
• II Transf., of inanim. subjects: cum pelago ventus irascitur, Petr. 104: iratus est furor meus in te, Vulg. Job, 42, 7: irascetur furor eorum in nos, ib. Psa. 123, 3.
• —Hence, īrātus, a, um, P. a., angered, enraged, angry, violent, furious (class.): numquid iratus es mihi propter has res? Plaut. Ps. 5, 2, 30 (1314): iratum adversario judicem facere, Cic. de Or. 1, 51, 220: quam īratus de judicio, et de vilico! id. Fl. 4, 11: quamvis irata est, non hoc irata negabit, Ov. M. 2, 568 al.: cum sint tibi (convivi) irati, Cic. Att. 16, 3, 1: non existimo Marcellum ideo fortem fuisse, quia fuerit iratus, id. Tusc. 4, 22, 49: non quasi fortuitus nec ventorum rabie, sed iratus cadat in terras ignis, Juv. 13, 226.—Comp.: Archytas cum vilico factus esset iratior, Cic. Tusc. 4, 36, 78.—Sup.: Caesar illis fuerat iratissimus, Cic. Phil. 8, 6, 19.—
• • B Transf., of things, raging, violent, furious: mare, Hor. Epod. 2, 6: venter, ravening, id. S. 2, 8, 5: sitis, violent, Prop. 4 (5), 9, 62: venti, id. 4 (5), 6, 28: sistrum, Juv. 13, 93.— Adv.: īrātē, angrily, Phaedr. 4, 24, 14.— Comp.: iratius, Col. 7, 12, 5.

īrāscor, īrāscī (ira), zürnen = zornig werden u. = zornig sein (Ggstz. mirari), pueri dicunt eum furenter irasci, Cic.: desinere irasci, Petron.: ir. de nihilo, Plaut.: in cornua irasci = mit den Hörnern kämpfen, Verg.: mit Dat., amicis, Cic.: sibi, Sen. u. Ps. Quint. decl.: hominibus irasci et suscensere (v. den Göttern), Cic.: ir. admonitioni alcis, Quint. – m. in u. Akk., an et in hunc fratrem irascitur? Sen. contr. 10, 2 (32), 14 B. zw. (Kießling an etiamnunc fratri irascitur?). – mit contra u. Akk., turpe est viro forti contra feminam irasci, Serv. Verg. Aen. 2, 592. – mit ob u. Akk., illi ob unum aut alterum liberius dictum, Sen. ad Marc. 22, 4; vgl. iratus. – m. pro u. Abl., irascuntur boni viri pro suorum iniuriis, Sen. de ira 1, 12, 4. – m. allg. Acc., idne (deswegen) irascimini, si quis superbior est quam nos, Cato origg. 5. fr. 7: nihil irascuntur, Gell. 19, 22, 10: remittimus hoc tibi, ne nostram vicem irascaris, statt unser zu z., unsere Rächer zu spielen, Liv. 34, 32, 6. – m. Acc. u. Infin., irascitur natum esse quemquam, qui etc., Donat. Ter. Andr. 1, 5, 10. – m. folg. quod, saepe absenti atque insonti tibi irascor atque suscenseo, quod facis, ne etc., Fronto epist. ad M. Caes. 4, 2. p. 60, 25 N. – übtr., irascitur ventus, Petron.: mare, Plin. – ➳ Parag. Infin. irascier, Plaut. capt. 845. Lucil. 658. – Aktive Nbf., noli irascere, Pompon. com. 30: u. im Passiv, in hac materia diutius laborandum est, ut factum credatur, quam ut irascatur, M. Caes. bei Fronto ep. ad M. Caes. 5, 23 (38). p. 82, 24 N.

īrāscor, (8) īrātus sum, āscī (ira), intr., se mettre en colère, sʼemporter ; contre qqn, qqch. [avec dat.] : Cic. Sulla 50 ; Mil. 42 ; etc. || [avec in et acc.] Sen. Rhet. Contr. 5, 32, 14 [mais irasci in cornua Virg. G. 3, 232, porter sa colère dans ses cornes, combattre avec les cornes] || [avec acc. de pron. n. ] : nihil Gell. 19, 12, 10, ne sʼirriter en rien, cf. Cat. d. Gell. 17, 3 || avec pro : Sen. Ira 1, 12, 4 || [absol^t ] : Cic. Tusc. 3, 19 ; Sen. Ira 2, 9, 1.

➳ inf. irascier Pl. Capt. 845 || forme active : irascere Pompon. Com. 30.

irascor , eris, ratus sum, rasci. d. 3.
發忿怒。Celer irascor 快於怒。Irascor tibi hoc dictum 因此言怒汝。\Irascere pro* Irasci.

Suggest a Translation
See an image

īrāscor īrātus, ī, dep.

• ira, to be angry, be in a rage: minume decet, S.: numquam sapiens irascitur: Irasci celer, H.: irascens, quod, etc., O.: qui nesciat irasci, Iu.: taurus irasci in cornua discit, gather his rage into his horns, V.: nostram vicem, on our account, L.: tibi iure, T.: huic: graviter inimicis, Cs.: patriae, N.