iracunde
iracunde, angrily, passionately
īrācundē, adv., v. iracundus fin.
īrācundē, Adv. m. Compar. (iracundus), zornig, hitzig (im Zorn), Cic. u.a.: iracunde ferre m. folg. Acc. u. Infin., sich darüber erbosen, daß usw., Plin. 11, 143. – Compar., iracundius docere, Cic. Rosc. com. 31.
neque ~e aut indignando
quam indignanter, derisorie, et iracundie [sic MS; ME: ] loquituron scarn
īrācundē (13) (iracundus), avec colère : Cic. Phil. 8, 16 ; Tusc. 3, 51 || -dius Cic. Com. 31 ; Sulla 44.
īrācundē adv.with comp.
- iracundus, angrily, passionately: agere cum aliquo: iracundius expostulare.