litigator
litigator, a party to a lawsuit, litigant
lītĭgātor, ōris, m. [litigo], one engaged in a dispute, a disputant.
- I In gen., Plin. praef. § 32: litigatores furiosi, Lact. 3, 8 init. (al. litigationes, v. litigatio).—
- II In partic., a party in a lawsuit, a litigant: litigator rusticus illitteratusque de sua causa melius, quam orator, qui nescit, quid in lite sit, dicet, Quint. 2, 21, 16: ne omnia testimonia expetat a litigatore, id. 10, 1, 34; Tac. A. 13, 42; Plin. Pan. 80; Gai. Inst. 4, 42; 105 et saep.
lītigātor, ōris, m. (litigo), der Streiter, Zänker, I) im allg., Plin. praef. § 32. Lact. 3, 8 in. zw. (al. litigationibus). – II) insbes., der Prozeßführende, Prozessierende, die prozessierende Partei, Cic. ep. 12, 30, 1. Quint. 2, 21, 16 u. 10, 1, 34 u. 12, 8, 6. Tac. ann. 13, 42. Plin. pan. 36, 4 u. 80, 2. Suet. Cal. 39,. 1; Vesp. 10. Amm. 30, 4, 19: litigatores urbani (in Rom, Ggstz. litig. provinciales), Suet. Aug. 33, 3.
centum libre argenti ~ori persolute audacem calumpniam compescuere
nec ~ori vel judici ad dicendum aliquid contra eum in potestate sua locus est oportunus
vidimus ‥ picatos legibus ‥ cuicumque ~ori quod desiderabat promittere
officium ejus, a quo appellatum est, hoc est ut ‥ tradat ~oribus gesta apud se habita
~oribus autem in foro nostro ‥ liceat a judicio ‥ recedere
carbo ‥ extinctus ‥ durat ‥ ad convincendum ~orem post quantalibet secula
lītĭgātŏr, (12) ōris, m. (litigo), celui qui est engagé dans une dispute : Plin. præf. 32 || plaideur : Cic. Fam. 12, 30, 1 ; Quint. 2, 21, 16 ; Tac. Ann. 13, 42.
lītigātor ōris, m
- litigo, a party to a lawsuit, litigant, C., Ta.