About

Menu

maculo

maculo, to spot, stain, defile, pollute

Frieze-Dennison Vergil

maculō, āvī, ātus, 1, a.: to spot; stain; defile, 3.29; (fig.), 10.851. (macula)

Could not find macularer in Logeion dictionaries.

macularer Verb: imperfect passive subjunctive 1st singular of maculo

See macularer in Morpho

măcŭlo, āvi, ātum, 1, v. a. [1. macula], to make spotted, to spot, speckle, variegate.
  • I Lit.
    • A In gen. (only poet.), to stain, tinge, dye: telas maculare ostro, Val. Fl. 4, 368: et multo maculatum murice tigrim, id. 6, 704.—
    • B In partic., to spot, stain, defile, pollute: maculari corpus maculis luridis, Plaut. Capt. 3, 4, 63 (595): solum sanguine, Cat. 63, 7; cf.: terram tabo, Verg. A. 3, 29: dextra maculata cruore, Ov. de Nuce, 157.—
  • II Trop. (acc. to I. B.), to defile, dishonor, disgrace, etc. (freq. in Cic.): rex ille optimi regis caede maculatus, Cic. Rep. 2, 25, 46; cf.: partus suos parricidio, Liv. 1, 13: nemora nefario stupro, Cic. Mil. 31, 85: Catonis splendorem, id. Sest. 28, 60: tuum maculavi crimine nomen, Verg. A. 10, 851: inde metus maculat poenarum praemia vitae, spoils, Lucr. 5, 1151: obsoleta quoque (verba) et maculantia ex sordidiore vulgi usu ponit, Gell. 16, 7, 4.
  • —Hence, măcŭ-lātim, adv., in a spotted or mottled fashion (late Lat.), Aug. Gen. ad Lit. 5, 10.

Saved

Recent