obarmo
obarmo, to arm
ŏb-armo, āvi, ātum, 1, v. a., to arm (poet. and post-class.).
- I Lit.: securi Dextras, Hor. C. 4, 4, 20: clipeo filium, Aus. Epigr. 25, 1: manus impias contra aliquem, Ap. Met. 9, 1, 2.—
- II Trop.: perfrictis oculis, et obarmatis ad vigilias, Ap. Met. 2, 25, 2.
ob-armo, āvī, ātum, āre, gegen den Feind bewaffnen, dextras securi, Hor. carm. 4, 4, 21: clipeo filium, Auson. epigr. 23 (25), 1: in speciem proelii manus, Apul. met. 8, 16: contra me manus impias, Apul. met. 9, 1 in. – übtr., oculi obarmati ad vigilias, Apul. met. 2, 25 in.
ŏbarmō, (16) āvī, ātum, āre, tr., armer [avec idée de lutter contre] : Hor. O. 4, 4, 21 || [fig.] Apul. M. 8, 16.
ob-armō —, —, āre,
- to arm: securi Dextras, H.