oblocutor
oblŏcūtor (-quūtor), ōris, m. [obloquor],
- a contradicter: neque ego oblocutor sum alteri in convivio, Plaut. Mil. 3, 1, 48 (643).
oblocūtor, ōris, m. (obloquor), der Widersprecher, Plaut. mil. 644.
quia monachus ille unus erat ex ~oribus
oblŏcūtŏr, ōris, m. , interrupteur : Pl. Mil. 644.