oblocutio
oblŏcūtĭo (-quūtio), ōnis, f. [obloquor],
- contradiction, Cassiod. Var. 4, 31.
oblocūtio, ōnis, f. (obloquor), das Widersprechen, der Widerspruch, auch im Plur., Eccl. u. Gloss.
qualibet detractione vel ~one confundor
suis ~onibus depravare
longe a nobis sint detractiones, ~ones, vituperationes(
cum ‥ ex hoc multa scandala et ~ones orirentur
moram trahens non longam propter ~onem populi ‥ et ‥ scandalum fraternitatis(
nec insolentioris supercilii notam, nec odibilioris ingratitudinis ~onem ‥ effugeretis
invidorum ~onibus honorem ‥ debitum canonizacionis ‥ distuli nimis insipienter
apud principium ‥ publicam in ordinis scandalum ~onem
contempto Dei timore, et tam reverendi martyris et hominum ~one ‥ ecclesie statum perturbarunt
injungimus priori quod familiam suam a ‥ ~onibus et injuriis monasterii ‥ temperet
oblŏcūtĭō, ōnis, f. , reproche, blâme : Cassiod. Var. 4, 31.