obticentia
Could not find obticentiam in Logeion dictionaries.
obticentiam Noun: feminine accusative singular of obticentia
obtĭcentĭa, ae, f. [obticeo],
- a pause, sudden break in the midst of a discourse, as a rhet. figure: Ἀποσιώπησις, quam Cicero reticentiam, Celsus obticentiam, nonnulli interruptionem appellant, Quint. 9, 2, 54.
obticentia, ae, f. (obticeo), das Schweigen, griech. ἀποσιώπησις, als Redefig., Cels. b. Quint. 9, 2, 54
obtĭcentĭa, æ, f. (obticeo), réticence [fig. de rhétorique] : Cels. d. Quint. 9, 2, 54.