obticeo
obticeo, to be silent
ob-tĭcĕo, ēre, v. n. [taceo],
- to be silent, Ter. Eun. 820.
obticeo, ē re (ob u. taceo), Schweigen beobachten, Ter. eun. 820.
obtĭcĕō, ēre (ob, taceo), intr., se taire, garder le silence : Ter. Eun. 820.
obticeō —, —, ēre
- ob+taceo, to be silent: Virgo obticet, T.