obtingere

1 obtingere [CL] 1 (w. dat.) to fall (to) as lot. Neptunus ‥ / tertia cui mundi sors obtigit ima profundi R. Cant. Malch. IV 193; cui dominium totius Romanie obtigerat W. Malm. GR IV 357; seniori filio Eustachio hereditas paterna obtigerat Ib. IV 373; sepe ‥ quod ex natura obtigit generi, speciei usus assumit Alb. Lond. DG 11. 16; michi [S. Johannes loquitur] obtigit ad custodiam porta solis, tibi credita est porta maris Lucian Chester 51. 2 to happen; b (w. dat.). casu ita ~ente vel ‥ supernae dispensationis nutu moderante (Æthelwald) Ep. Aldh. 2 (7) p. 496; obtegit, evenit GlC O 93; aliud ‥ quam quod intendebatur ~it W. Cant. Mir. Thom. III 24 (v. casus 4a).  b quid illi ‥ perspicuum est vero vati ‥ obtigit Gildas EB 77; ita mihi ~at quod volo Free Ep. 58.