ordinator

ordĭnātor, ōris, m. [ordino],

• an orderer, regulator, arranger (post-Aug.): litis, i.e. pleader, Sen. Ep. 109: omnium, Hilar. Trin. 4, 12, 14.—
• II An ordainer, one authorized to ordain, Ambros. in 2 Tim. 4, 13.

ōrdinātor, ōris, m. (ordino), a) der Ordner, Einrichter, Regulierer, α) übh.: summus ille creator ordinatorque, Augustin. de civ. dei 19, 12, 3. p. 376, 15 D.²: ille rerum ord., Apul. de Plat. 1, 10: praetorii edicti perpetui ord., Cod. Iust. 4, 5, 10: mittam ordinatores (sc. vini), Abzieher von einem Faß auf das andere, um den Wein zu klären, Schöner, Vulg. Ierem. 48, 12. – β) als jurist. t. t., der Einleiter eines Prozesses, ord. litis, Sen. ep. 109, 14. – b) der Ordinierer, Weiher eines Priesters (Bischofs), Augustin. epist. 43, 3 u.a. Eccl.

ordinator [CL] 1 one who sets, arranges, or disposes in order, one who imposes order upon. b (w. ref. to barons and bishops appointed by Edward II in 1310) ordainer. caritatis ~or et largitor ‥ ordinata me ‥ caritate dilexit Bede Cant. 1104; ipse temporum conditor ~orque Dominus Id. TR 1; alios ‥ fraudulentus ~or distribuit Id. Sam. 551; qui cum non sit malorum Creator aut incentor, est tamen ipsorum malorum prudentissimus ~or ‥ cum de malis bona faceret ‥ ordinata ordinaret Ailr. Spec. Car. I 2. 507; auctorem temporum et potestatum ~orem Deum ‥ criminantur J. Sal. Ep. 263 (204); centuriator, ~or Osb. Glouc. Deriv. 144; missa ‥ imitatur cujusdam pugne conflictum ‥ quasi duo exercitus sequuntur dum hinc inde ordinatim cantantes gradiuntur ‥ sequuntur priores quasi exercitus duces atque agminum ~ores Hon. GA 566D; monasterium ‥ construxerunt ‥ in quod conventum ‥ feminarium recluserat, quibus et provisor erat et ~or Gir. GE II 17; 1231 dicti judices de consensu predictarum partium super toto negocio memorato nos deputaverunt ~ores ita quod quicquid a nobis ‥ ordinaretur ‥ ratum ‥ permaneret Reg. Ant. Linc. II 374; s1222 sedata [est] controversia ‥ per ‥ archiepiscopum ‥ episcopos ‥ in quos ambe partes, tamquam arbitros et pacis ~ores, consenserunt M. Par. Maj. III 75; precatum est vj ~oribus infrascriptis quod ipsi ‥ compleant ordinacionem vini quam cicius poterunt MGL II 305; 1354 W. de C. et E. uxorem meam facio ~ores et confirmo executores meos Test. Karl. 4; 1355 magistro Hugoni de Sancto Albano ~ori operum pictorum depictantium ibidem KR Ac 471/6 m. 19.  b c1311 cum ‥ concesserimus prelatis, comitibus, et baronibus de regno nostro quod ipsi certas personas ‥ eligere possent illisque sic eligendis plenam concesserimus potestatem ordinandi de statu hospicii et regni nostri ‥ et ~ores ad hoc electi ‥ ordinaverunt Pat 136 m. 5; 1312 nos volentes hujusmodi dampnosa ‥ in dictis ordinacionibus corrigi ‥ vobis dedimus potestatem premuniendis ‥ comites qui fuerunt de ~oribus predictis quod sint coram nobis ‥ (Pat) Foed. III 337; mandavit rex majori ‥ quod dicti ~ores ‥ in dicta civitate valerent ‥ tractare Ann. Lond. 173. 2 (eccl.) one who ordains (to priesthood or episcopacy). ab Aelfego ‥ in gradum sacerdotalem consecratus est. ‥ Atheluuoldus ‥ melioratus doctrinis et exemplis Aelfegi, ~oris sui Ælf. Æthelwold 6; 1102 quicumque ‥ investituras seu consecrationem acciperunt a consortio fratrum et ordinatos et ~ores alienos habemus (Lit. Papae) Ep. Anselm. (281) IV 198; c1125 Bernegus quem ~or suus Pleigmundus archiepiscopos idoneum fuisse pronuntiat W. Malm. GP II 96; “scivit hoc ~or tuus?” “non.” “si districte ageretur tecum, deberes judicari furtive ordinatus et ita degradandus ‥ ” Rob. Flamb. Pen. app. 378 p. 294; 1287 tam ~ores quam ordinatos ab executione sui officii suspenderunt Conc. Syn. 1032; consecracio electi in episcopum ‥ cum datur mitra, dicat ~or ‥ Mon. Rit. II 290.

ōrdĭnātŏr, (16) ōris, m. (ordino), celui qui met en ordre, qui règle, ordonnateur : litis Sen. Ep. 109, 14, celui qui instruit un procès.

ordinator , oris. m.
安排者。

Suggest a Translation
See an image