praecisor

praecīsor, ōris, m. (praecido), I) der Vornabschneider, dentes, die Schneidezähne, Isid. orig. 11, 1, 52. – II) der Schismatiker, Augustin. in Ioann. epist. ad Parth. tract. 1, 8.

praecisor [CL praecidere + -or] , (w. ref. to tooth) incisor (often in apposition to dens). dentes alii ~ores, alii canini, alii molares, ~ores dicuntur primi dentes hominis, quia omne quod accipit ipsi prius incidunt (Leg. Hen. 93. 6) GAS 609; qui primos vel ~ores dentes excusserit alicui, viij s. emendet (Ib. 93. 7) Ib. 609; apposuit pater cultellum, et duos dentes anteriores, qui ~ores dicuntur, excussit W. Cant. Mir. Thom. II 40; hi [sc. dentes] lati sunt et acuti, incisores vel ~ores a medicis nuncupantur ‥ . sunt iterum duo qui canini sunt dicti ‥ ~oribus enim dentibus sunt forciores Bart. Angl. V 20; refert utrum fracti sint dentes ~ores, molares, sive maxillares ‥ . ~ores ‥ multum adjuvant ad devincendum Bracton f. 145; ~or, anterior dens CathA.