praecipue
praecipue, chiefly, principally, eminently
Frieze-Dennison Vergil
praecipuē: (adv.), chiefly, especially, particularly, most of all, 1.220. (praecipuus)
praecĭpŭē, adv., v. praecipuus fin.
praecipuē, Adv. (praecipuus), vornehmlich = besonders vor anderen, vorzugsweise, Cic. u.a. – m. Genet., pr. omnium, Cels. 1. praef. p. 2, 6 D. u. 2, 33. p. 73, 2 D.: omnium maxime et pr., Gell. 20, 1, 39. – pr. cum, Hor., Plin. ep. u.a.: pr. si, Quint. u. Plin.
~e de his tribus orbis terrae generibus responderi petebas quae maximum formidinis terrorem humano generi incutiunt
insula ‥ ~e issicio abundat et anguilla
omnes consonantes, et ~e mute, velut exanime corpus jacent quousque illas singule vocalium pro suo nutu animando movent
silentii gravitatem inclusae servandam ~e suademus
illa [stella, i. Saturnus ] enim in Capricorno posita, pluvias gravissimas, sed ~e in Italia, commovet
antidotum quasi contra vicium aliquod datum, ~e quod datur per os
præcĭpŭē (9) (præcipuus), adv., avant tout le reste, au premier chef, surtout, principalement, en particulier : Cic. Cat. 3, 21 ; Verr. 2, 4, 81, etc.
praecipuē
adv.
- praecipuus, chiefly, principally, eminently: de consularibus disputare: civitati indulgere, Cs.: sanus, H.: sedulitas stulte urget, Praecipue cum, etc., especially, H.