praeclariter
praeclārĭter, adv., v. praeclarus fin. B.
praeclāriter, Adv. (praeclarus) = praeclare, vortrefflich, Claud. Quadrig. ann. 3. fr. 48 (b. Non. 516, 11); vgl. Prisc. 15, 13.
præclārĭtĕr, c. præclare : Quadr. Ann. 48 d. Non. 516, 11 ; Prisc. Gramm. 15, 13.