praecluis
praeclŭis, e, adj. [prae-cluo, clueo],
- very celebrated (post-class.): liberi, Mart. Cap. 1, § 3; 1, § 24: conventus, id. 9, § 906.
praecluis, e (prae u. cluis v. cluo), sehr berühmt, Mart. Cap. 1. § 3 u.a.
ut tua praecluibus gliscens eupraepria sceptris, / ardua Romulei servet precepta vigoris
Dominus ‥ qui proprie alumne inopinam per sancti sui ~ua Neoti merita attribuere dignatus est sospitatem
caelestis aulae nobiles / ‥ / concorditer ferant Deo / laudum tropaea procluo
~uis ‥ miraculis vicinos monachos ad sui venerationem ‥ excitaverit
nobile certamen invenit [? l. iniit ] Thebea juventus, / preclue martyrii premeruisse decus
a domno presule Aðelwoldo venerabili atque abbatibus ælfstano necne æðelgaro ~uibus
erat omnibus blando eloquio affabilis, humilitatis gratia ~uis
nunc stylus vertatur ad aerium elementum in quo non minori gratia ipsa beata Dei genitrix ~ivis insignissime demonstratur
Berhtwaldus, et fama religionis nominatissimus et generis nobilitate ~uus
Stephanus ‥ de Magnavilla, vir illustris militarisque industrie ~uis
militie industrie ~uis
tibi, inquam, vir ~uis [vv. ll. preclius, preclarus, preclare ], vir insignis, vir virorum perpaucorum
Gaufridus iste [sc. de Mandevilla ] precellens multiformi gratia, precipuus totius Anglie, militia quidem ~ivis, morum venustate preclarus
providemus eum precellere cunctos qui ante eum fuerunt ~ues [v. l. preclaros ] reges terre in gloria et honore
gentylle ‥ versus: strenuus ingenuus, illustris vel generosus, / insignis, presignis, et inclitus, egregiusque; / istis patricius, preclarus, nobilis assint. / debes predictis adhibere que precluus istis
præclŭis, e (præ, cluo), très illustre : Capel. 1, 3.
Inclytus, valde gloriosus, Papiæ. Nizo Abbas in Vita S. Basini Archiep. Trevir. n. 4 :
Crevit pusio Præcluis, suorum natalium, vitæ dulcedo pariter et gloria.Occurrit præterea apud Martianum Capellam lib. 1. Bonifacium in Vita S. Livini Episc. cap. 2. Suenonem in Histor. Danica cap. 2. 3. 5. etc.
Præcluis orator, sudans opobalsama cosmo.
Præcluentissimus, in Translat. S. August. Cantuar. tom. 6. Maii pag. 439.
Sæculari nobilitate PræcluusLudelmus.
Et geminato lumine sic Præcluis omnibus.Utitur etiam Terentianus Maurus :
Vide Cluere.Et qui venusta Præcluent comœdia.