praeclamo
prae-clāmo, āvi, 1, v. n.,
- to call out beforehand (post-class.), Dig. 48, 8, 7 (al. proclamaverit): proclamat, praeclamat, Not. Tir. p. 93.
prae-clāmo, āvī, āre, vorher rufen, Paul. dig. 48, 8, 7. Interpr. Iren. 3, 22, 2. Not. Tir. 56, 79a.
See: praeclamare
præclāmō, āvī, āre, intr., crier dʼavance pour avertir, crier gare : Paul. Dig. 48, 8, 7 ; Iren. Hær. 3, 22, 2.