praecipuum
præcĭpŭum, ī, n. (præcipuus), préciput : Suet. Galba 5.
- 1. voortreffelijke eigenschap; voordeel, voorrecht; ➤ homini nihil praecipui a natura datum est (Cic.);
- 2. (jur. t.t.) voorschot, voornemingslegaat van de erfenis;
- 3. plur. (a) -a rerum (Tac.) het belangrijkste; (b) (stoïsche t.t.) voortreffelijke, uitstekende dingen, zaken (die weliswaar niet goed zijn op zichzelf, maar toch het goede benaderen).