praecolo
praecolo, to cultivate beforehand
prae-cŏlo, no perf., cultum, 3, v. a.
- I To cultivate beforehand, trop.: animi habitus, ad virtutem quasi praeculti et praeparati, Cic. Part. 23, 80.—
- II To honor, esteem, revere beforehand: nova et ancipitia (i. e. ante tempus opportunum colere), Tac. A. 14, 22.
- —Hence, praecŭltus, a, um, P. a. (acc. to I.), highly ornamented (post-Aug.): tunc donis sacro praeculta auro, Stat. Th. 2, 298: genus eloquentiae praecultum, Quint. 11, 1, 31.
prae-colo, coluī, cultum, ere, vorher bearbeiten, bildl., I) im allg., vorbilden, animi habitus ad virtutem quasi praeculti et praeparati rectis studiis et artibus, Cic. part. or. 80. – II) insbes., einer Sache vorschnell sich hingeben, etwas mit verfrühter Huldigung umgeben, nova et ancipitia praecolere, Tac. ann. 14, 22.
præcŏlō, (16) ŭī, cultum, ĕre, tr., cultiver, préparer par avance [fig.] : Cic. Part. 80 || courtiser par avance : Tac. Ann. 14, 22.
- 1. van tevoren ontwikkelen, vormen;
- 2. (Tac.) zich overhaast overgeven aan, weglopen met (m. acc.) [nova].
prae-colō —, cultus, ere,
- to cultivate beforehand.—Fig.: animi habitūs, ad virtutem quasi praeculti.—To embrace prematurely: nova et ancipitia, Ta.