praecogitatio
praecōgĭtātĭo, ōnis, f. [praecogito],
- a thinking or considering beforehand, forethought, precogitation (post-class.): praecogitationem, Tert. adv. Marc. 4, 39.
praecōgitātio, ōnis, f. (praecogito), das Vorherbedenken, die Vorherüberlegung, Tert. adv. Marc. 4, 39 u.a. Eccl.
quia nec ejus voluntas irrita potest fieri nec ~o falli nec preordinatio commutari
præcōgĭtātĭō, ōnis, f. , action de penser dʼavance, préparation de ce quʼon doit dire : Tert. Marc. 4, 39.