praecognitio
praecognĭtĭo, ōnis, f. [praecognosco],
- foreknowledge, precognition (late Lat.), Boëth. Consol. 5, 4; Ambros. de Fide, 3, 10, 64.
praecōgnitio, ōnis, f. (praecognosco), das Vorherkennen, Vorherwissen, Boëth. de consol. phil. 5, 4. Ambros. de fide 3, 10. § 64.
ita patet responsio ad objectum in contrarium, quia non requiritur ~o scientialis, sed tantum experientia specierum presentium per communicationem sue essentie ad locum et ducatum communicationis ipsius in similitudinem illorum quae sunt in loco
quedam est in universali predicamentali continente plura, ut apprehendere rem a longe, et hec est quedam ~o
pius affectus in Deum, sicut meretur ~onem futurorum, sic ex ipsis cognitis assurgit mens ulterius affectuosius ad Deum
‘nec pavet auspicium’, id est ~onem vel demonstracionem rei ex qua sumitur conjecturacio, ‘mortis abhominande’
præcognĭtĭō, ōnis, f. , connaissance préalable, prescience : Ambr. De Fide 3, 10, 64.