praecognitor
praecognĭtŏr, ōris, m. [praecognosco],
- he who knows beforehand, Ambros. de Fide, 2, prol. 14.
praecōgnitor, ōris, m. (praecognosco), der Vorherwisser, Ambros. de fide 2. prol. § 14.
causa mere naturalis, que ex natura sua determinat sibi certum effectum et non alium, non requirit ~orem nec directorem
præcognĭtŏr, ōris, m. , qui sait dʼavance, qui a la prescience : Ambr. De Fide 2, pr. 14.