praecogito
praecogito, to ponder beforehand, premeditate
prae-cōgĭto, āvi, ātum, 1, v. a.,
- to think upon, ponder, or consider beforehand, to premeditate, precogitate (perh. not ante-Aug.): plura, Quint. 12, 9, 20: abscessum, Cod. Th. 8, 4, 20: multo ante praecogitatum facinus, Liv. 40, 4 fin.: praecogitati mali mollis ictus venit, Sen. Ep. 76, 34: nolite praecogitare quid loquamini, Vulg. Marc. 13, 11.
prae-cōgito, āvī, ātum, āre, vorherbedenken, -überlegen, multo ante facinus, Liv.: plura, Quint.: malum, Sen.
See: praecogitare
præcōgĭtō, (16) āvī, ātum, āre, tr., penser dʼavance à : Sen. Ep. 76, 34 ; Quint. 12, 9, 20 || préméditer : Cod. Th. 8, 4, 20 ; præcogitatum facinus Liv. 40, 4, 13, forfait prémédité.
praecogito , as, are.
預想。先謀。Praecogitati mali mollis ictus venit 可想到之災雖傷亦輕。
Suggest a Translation
See an image
預想。先謀。Praecogitati mali mollis ictus venit 可想到之災雖傷亦輕。
Suggest a Translation
See an image
prae-cōgitō —, ātus, āre,
- to ponder beforehand, premeditate: praecogitatum facinus, L.