prodigialis
prōdĭgĭālis, e, adj. [prodigium].
- Unnatural, strange, wonderful, portentous, prodigious (post-class.): res, Amm.25, 10, 1: caput, Claud. in Ruf. 2, 434: signa, Prud. Ham. 467.—Adverb.: prodigiale canens, Stat. Th. 7, 403: cometes prodigiale rubens, Claud. Rapt. Pros. 1, 232.—
- II That averts bad omens (Plautin.): prodigialis Juppiter, Plaut. Am. 2, 2, 107 (739).—Adv.: prōdĭgĭā-lĭter, unnaturally, in a strange manner, prodigiously (poet. and in post-Aug. prose): variare rem unam, Hor. A. P. 29: accidere, Col. 3, 3, 3.
prōdigiālis, e (prodigium), I) Unnatürliches-, Ungünstiges abwendend, davor schützend, Iuppiter, Plaut. Amph. 739. – II) ungeheuerlich = unnatürlich, wunderbar, abenteuerlich, res, Amm.: prodigiale, adv., Stat.
omnibus ad hec agenda intentis, ~e quid a parte Flandrensium evenire contigit
o stupende novitatis ~e secretum!
conticuere ‥ utrique, et intentius ad tam ~e mysterium ora convertebant
quippe tot enormes artus cernens animalis, / mirator stupidus fit forme prodigialis
incredibilis quidem et ~is injuria nature, si non extarent certa vestigia veritatis
non potest illud ~e portentum verbis describi
similitudine ~i extraneatisque incursibus ipsos comminatorie tentavit in peccatis immergere(
~is proditor ipse prodigusque malorum
quibusdam ~ibus adinventionibus ‥ resplenduit civitas
prōdĭgĭālis, (16) e (prodigium), ¶ 1 qui détourne les mauvais présages, protecteur : Pl. Amph. 737 ¶ 2 qui tient du prodige, prodigieux, merveilleux : Amm. 25, 10, 1 || -āle, adv., dʼune manière merveilleuse : Stat. Th. 7, 403.
- 1. (Plaut.) ongunstige voortekens afwendend [Iuppiter];
- 2. (poët.; postklass.) wonderbaarlijk, onnatuurlijk.