proruptio
prō-ruptĭo, ōnis, f. [prorumpo],
- a breaking or rushing forth, an eruption (post-class.): hostium, a sally, sortie, Aur. Vict. Caes. 33: undarum, Mart. Cap. 6, § 624.—Absol., Mart. Cap. 8, § 804.
prōruptio, ōnis, f. (prorumpo), das Hervorstürzen, Losbrechen, hostium, Ausfall, Aur. Vict. de Caes. 33, 21: undarum illa pr. interfluentis Oceani, Mart. Cap. 6. § 624: absol., v. Losbr. eines Gelächters, petulantis proruptionis sonitus, ibid. 8. § 804.
oracione, que est elevativa mentis in Deum, per ~onem in laudem oramus
prōruptĭō, ōnis, f. (prorumpo), irruption : Capel. 6, 624.