reclinis
reclinis, leaning back, reclining
rē̆clīnis, e (dub. collat. form rē̆clī-nus, Vop. Firm. 4), adj. [reclino],
- leaning back, bent back, reclining (a poet. word of the Aug. per., but not in Verg. or Hor.): inque sinu juvenis positā cervice reclinis, Ov. M. 10, 558 (dub.; al. renidens): in gramine floreo, Mart. 9, 90, 1; Sil. 5, 470; Val. Fl. 4, 535: cubili, Stat. S. 1, 2, 161; 4, 3, 70; Tac. A. 13, 16: super pedes cubitantis, id. ib. 14, 5.—
- II Of things: tabula, a projecting shelf or seat, Pall. 7, 2, 3: sellula, a reclining-chair, Hier. Reg. S. Pamsch. 87.
reclīnis, e (reclino), zurückgelehnt, rückwärts gebeugt, rückwärts an- oder hingelehnt, a) v. Pers.: inque sinu iuvenis positā cervice reclinis, Ov.: quia ipse reclinis et resupinus et curvatus in manus pendēret potius quam iacēret, Vopisc. – m. super u. Akk., super pedes cubantis reclinis, Tac. ann. 14, 5. – m. in u. Abl., in gramine floreo reclinis, Mart. 9, 90, 1: od. m. bl. Abl., reclinis cubili, Stat. silv. 1, 2, 161. – m. Dat., hastae, toro, Sen. poët.: arcu, Stat. – b) v. Lebl.: tabula, Pallad. 7, 2, 3: sellula, der Lehnsessel, Hieron. regul. S. Pachom. no. 87.
quamvis obliqua reclinem [gl.: s. stipitem, i. pronum ] curvatura crebri accolarum bipennes certatim succiderent
~es,suae halde
~e,gehylded
rĕclīnis, (13) e (reclino), penché [en arrière ou de côté], appuyé sur, couché : in gramine Mart. 9, 90, 1, couché sur le gazon ; [étendu sur le lit de table] Tac. Ann. 13, 16.
Adfuit coram nobis idem clementissimus Princeps... qui nostro se cœtui Reclinem exhibens ac devotum, etc.Vide Reclinatio. Alias idem est qui
Reclinatus, fultus, recumbens, innixus.
Gramine floreo Reclinis, apud Martialem lib. 9. Epigr. 91. Utuntur hac notione Statius, Tacitus, Eutropius et alii recentiores. Quidam etiam habent
Reclinus, Recliviset
Reclivus.
reclīnis e, adj.
- re+CLI-, leaning back, reclining: In sinu iuvenis, O.