refutatio
refutatio, a refutation
rĕfūtātĭo, ōnis, f. [refuto];
- in rhet., a refutation, Cic. Top. 25, 93; Quint. 5, 13, 1; 3, 9, 5; 4, 3, 15; 6, 3, 72.
refūtātio, ōnis, f. (refuto), die Widerlegung, Cic. top. 93. Quint. 5, 13, 1 u.a.
tractatum est de receptione pape Alexandri et ~one Victoris; et consenserunt Alexandro, reprobato Victore
de ~one munerum Alexandri
post ~onem ineunde pacis secundum antedictum tenorem inter nos et Tusculanum
~o oneris collectionis decimalis. prior ‥ eas [sc. litteras ] acceptare renuit, causaque ~onis referens ortabatur gerulum ut eas ad dominum suum iterum apportaret
promisit ‥ quod socii sui cartas ~onis super predicto debito et accessionibus et penis nobis conficient, et quod nos super predicto debito ‥ liberabunt
de quibus septingentis marcis eidem suppriori alias litteras ~onis tradidi
ad recipiendum fructus ‥ necnon super receptis accopas de saluto sive ~ones plenarie faciendum
visis libris, monumentis, registris, ~onibus, aliisque evidenciis universis, ‥ invenimus abbatem ‥ nobis ‥ plenarie ‥ persolvisse
rĕfūtātĭō, ōnis, f. (refuto), réfutation : Cic. Top. 93 ; Quint. 5, 13, 1.
refūtātiō ōnis, f
- refuto, a refutation.