refutatorius
rĕfūtātōrĭus, a, um, adj. [refuto],
- of or belonging to refutation, refutatory: preces, Cod. Just. 7, 61, 1 fin.; 7, 62, 18; Symm. Ep. 1, 31.
refūtātōrius, a, um (refutator), zur Widerlegung gehörig, preces, Schreiben an den Kaiser, worin um Verwerfung einer an ihn gerichteten Appellation gebeten wird, Cod. Iust. 7, 61, 1 u.a.
commissarius ‥ tradidit ‥ procuratori ‥ prioris et conventus ‥ ad appellacionem eorum interpositam apostolos ~ios
hanc nostram responsionem loco apostolorum ~iorum ‥ dicto appellanti mandavimus assignari
si judex ‥ cum appellatur ‥ assignaverit apostolos ~ios ‥, si ‥ non appellaveris a denegatione vel assignatione apostolorum ~iorum, succumbes in causa
dictus J. ‥ ad eum [sc. regem ] ‥ appellavit, sed domini [episcopi ] noluerunt deferre appellationi, et assignarunt ei apostolos ~ios
ad faciendum eidem ‥ episcopo litteras de recepto et quietancie de pecunia quam receperis ab eodem, et ad recipiendum litteras ~ias quietancie et de soluto a singulis dictorum procerum de summa ‥ soluta
rĕfūtātōrĭus, a, um, qui sert à réfuter : Cod. Just. 7, 61, 1.