repugnanter
repugnanter, unwillingly, rebelliously
rĕpugnanter, adv., v. repugno, P. a. fin.
repūgnanter, Adv. (repugnans), widerstrebend (Ggstz. patienter), Cic. de amic. 91: non rep., Amm. 20, 8, 4.
‘patienter accipere, non ~er’ [] Cic. Amic. 91
~er, i. resistenter
rĕpugnantĕr, (16) à contre-cœur, de mauvaise grâce : Cic. Læl. 91.
repūgnanter
adv.
- repugnans, unwillingly, rebelliously: aliquid accipere.