repulsorius
rĕpulsōrĭus, a, um, adj. [repello],
- driving or forcing back, repulsory: cohortes, Amm.24, 4, 7.—As subst.: rĕpulsōrĭum, ii, n., a means of driving back, Ambros. in Psa. 118, Serm. 4, § 15 fin.
repulsōrius, a, um (repello), zurückdrängend, cohortes, Amm. 24, 4, 7. – subst., repulsōrium, iī, n., das Vertreibungsmittel, Ambros. in psalm. 118. serm. 4. § 15 extr. Heges. 3, 5, 2.
rĕpulsōrĭus, a, um, propre à repousser, de défense : Amm. 24, 4, 7 || -rĭum, ĭī, n. , moyen de repousser : Ambr. Psalm. 118, serm. 4, 15.
Repulsoriæ cohortes, Quæ dispositæ sunt ad hostium incursiones repellendas, apud Ammianum lib. 24. cap. 3. edit. Valesii.