repugnator
repūgnātor, ōnis, m. (repugno), der Widersacher, Ambros. de parad. 8. § 38.
tum ‥ quasi ~ore [sc. Germano ] cessante, tempestas excitata convaluit
Augustinus ejusque socii a praememoratis ~oribus digressi
hi [heretici ] trium capitulorum Chalcidonensis concilii sunt ~ores
rĕpugnātŏr, ōris, m. (repugno), la partie adverse, lʼadversaire : Ambr. Parad. 8, 38.
Quasi Repugnatore cessante, apud Bedam lib. 1. Histor. cap. 17.