repugnatio
rĕpugnātĭo, ōnis, f. [repugno],
- a resistance, opposition, Ap. Dogm. Plat. 1, p. 9.
repūgnātio, ōnis, f. (repugno), der Widerstand, Cael. Aur. de morb. chron. 3, 8, 144. Greg. reg. past. 13: Plur. b. Apul. de Plat. 1, 12. Vgl. Gloss. II, 230, 4 ›repugnatio, ἀντιμάχησις‹.
dum quod referenti semel et iterum non crediderat res loqueretur et innocentis pena acrius incredule ~oni sue comminaretur
eorum credulitati fidem ‥ adhibens, nolensque per ejus ~onem contra veritatem ‥ predictum R. R. ‥ deteriorari
sed ~o hujusmodi [(sc. inter Petrum et Paulum ] ‥ non alicujus causa fuit discordie ‥ amare, sed potius ‥ profundioris disputationis
rĕpugnātĭō, ōnis, f. , résistance, opposition : Apul. Plat. 1, 12.
Ratione cujusdam Repugnationis factæ contra nonnullos de Giemo, qui... per modum guerræ in terra domini de Sulliaco venerant.Vide supra Repræensalia.