About
Menu

repullulare

repullulare [CL] 1 (of plant) to bud or sprout again, to put up shoots again (also in fig. context); b (transf., of body or its parts, esp. w. ref. to hydra). c to grow into or attain (a certain state or condition, w. in & acc.). juxta Servium, quia [cupressus] cesa non ~at, sicut nec mortuus reviviscit Alb. Lond. DG 6. 28; frequenter artuum malitie quedam venenose propaginis recidiva ~at [v. l. ~ant] P. Blois Ep. Sup. 19. 11; lignum ‥ rursum virescit et ~ant rami ejus [cf. Job xiv 7: pullulant] Id. Opusc. 973A; excisa soboles Jude repululat Walt. Wimb. Sim. 12.  b cum autem Hercules eam domare vellet, absciso uno capite, ~abant duo vel tria Natura Deorum 139; ne capita hydre semel abscisa ~ent P. Blois Ep. Sup. 77. 15; per baptismum conteritur caput antiqui serpentis in aquis. sed ~at caput venenatum Id. Serm. 591A; Danica illa hydra semper ~ante Camd. Br. 259.  c si prima propago nostra inviolata mansisset ‥ inviolabilis innocentia hereditario jure derivaretur in posteros, quomodo illa que in antiquum, immo et antiquo longe excellentiorem ~avit honorem ‥ J. Ford Serm. 8. 4. 2 to spring up or arise again, reemerge, reappear. c895 auditis nefandorum ritibus [v. l. audito nefandos ritus] paganorum vestris in partibus ~asse (Lit. Papae) Conc. Syn. 36 (= Eadmer HN p. 323, W. Malm. GP I 38); multa tamen addere quaedam etiam repetere compulit semper prostrata et rursum ~ans insolentia Gosc. Lib. Mild. 22; plurimum quidem vestri honoris interest ne vel modica preterite levitatis nota ~et P. Blois Ep. 147. 436A.

Saved

Recent