Logeion | retentatio

retentātio, ōnis, f. (retento), die Zurückhaltung, Gregor. Tur. hist. Franc. 6, 11. p. 255, 33.

retentatio [CL retentare+-tio], (act of) harbouring, resetting, succouring (a person). c1300 dominus Thomas Weylaund ‥ super ~one quorundam de suis, qui quendam nuper interfecerant, indictatus per inquisitionem convictus Chr. Bury Cont. A f. 176.

, Possessio, seu administratio. Appendix Juliani Episc. Tolet. ad Hildefonsi librum de Scriptoribus Eccles. tom. 3. Concil. Hispan. pag. 81. et tom. 6. Miscell. Baluzii pag. 3 : Ascitus autem in pontificatum nono gloriosi Recesuinthi Principis anno, novem annis et duobus fere mensibus clarus habitus fuit vitæ meritis et Retentatione regiminis. Vide Retentare 1.

, Retentio, actio qua quis aliquid sibi retinet seu reservat. Charta ann. 1202. e Chartulario Cluniacensi : Notum facio... dedisse domui Inimontis possessionem... integre sine aliqua Retentatione in perpetuo possidendam. Galli diceremus sans reserve. Vide Retenementum, Retenta et Retentus.

retentatio

Saved

Recent