retento
retento, to hold back firmly, keep back, hold fast
retentō, āvī, ātus, 1, intens. a.: to hold back; restrain, retard, 5.278. (retineō)
rĕtento, āvi, ātum, 1, v. freq. a. [retineo], to hold back firmly, to keep back, to hold fast (rare; not in Cic.).
- I Lit.: cur me retentas? Plaut. As. 3, 3, 1 (591); id. Rud. 3, 6, 39 (877); cf. agmen, Liv. 10, 5: legiones, Tac. H. 4, 13: fugientes, id. ib. 5, 21: admissos equos, Ov. A. A. 2, 434; cf. frena, id. Am. 2, 9, 30: puppes, Tac. H. 2, 35; Luc. 3, 586: vires regni, id. 4, 723: pecuniam, calones, sarcinas, Tac. H. 4, 60: caelum a terris, i. e. to hold apart, Lucr. 2, 729: iste qui retentat sese tacitus, quo sit tutus, restrains himself, Auct. Her. 4, 49, 62.—
- II Trop.: iras, i. e. to suppress, Val. Fl. 3, 97.—
- B Transf., to hold back from destruction, preserve, maintain: (mens divina) Quae penitus sensus hominum vitasque retentat, Cic. poët. Div. 1, 11, 17.
rĕ-tento (-tempto), āvi, ātum, 1, v. a.,
- to try or attempt again, to reattempt (a poet. word of the Aug. per.): timide verba intermissa retentat, Ov. M. 1, 746: preces, id. ib. 14, 382: fila lyrae, id. ib. 5, 117: referoque manus iterumque retento, id. H. 10,11: viam leti, id. M. 11, 792: studium fatale, id. Tr. 5, 12, 51: arma, Luc. 2, 514: memoriam meam, Sen. Ep. 72, 1: nec audent ea retentare, quorum vitia retractando patescunt, id. Brev. Vit. 10, 2: nec vana retentet spes Minyas, move or affect again, Val. Fl. 5, 679. —With inf.: saepe retentantem totas refringere vestes, Ov. M. 9, 208.
1. retento, āvī, ātum, āre (Intens. v. retineo), zurückhalten, festhalten, I) eig.: alqm, Plaut., Liv. u.a.: agmen, Liv.: dum fugientes retentat, Tac.: caelum a terris, entfernt halten, Lucr. – se ret., Cornif. rhet. – II) übtr.: a) übh.: iras, unterdrücken, Val. Flacc. 3, 97. – b) vom Untergange zurückhalten, erhalten, sensus hominum vitasque, Cic. poët. de div. 1, 17.
2. re-tento (retempto), āvī, ātum, āre (re u. tento), wieder versuchen, veroa, Ov.: viam leti, Ov.: fila lyrae, noch einmal in die Saiten greifen, Ov.: studium, Ov.: memoriam, Sen.: vota dimissa, eine aufgegebene Hoffnung von neuem fassen, Val. Flacc. – spes alqm retentat, bewegt, treibt wieder, Val. Flacc. – m. folg. Infin., Ov. met. 9, 208.
1 rĕtentō, (13) āvī, ātum, āre, fréq. de retineo, tr., retenir, contenir, arrêter : Pl. Rud. 877 ; Liv. 10, 5 ; Tac. H. 4, 13 ; frena Ov. Am. 2, 9, 30, serrer le frein ; cælum a terris Lucr. 2, 729, maintenir le ciel distant de la terre || [fig.] maîtriser, contenir : Val. Flacc. 3, 97 || préserver, conserver : [poet.] Cic. Div. 1, 17.
2 rĕtentō (13) (temptō), āvī, ātum, āre (re, tento), tr., toucher de nouveau [les cordes de la lyre] : Ov. M. 1, 746 || essayer de nouveau, tenter une seconde fois : Ov. M. 11, 792 ; [av. inf.] Ov. M. 9, 208 || [fig.] revenir sur [qqch.], repasser [dans son esprit] : Sen. Brev. 10, 2 || reprendre, ressaisir [pr. et fig.] : Luc. 2, 514 ; Val. Flacc. 5, 679.
- 1. tegenhouden, vasthouden [agmen; fugientes];
- 2. (metaf.) behouden, instandhouden [sensūs hominum vitasque].
retentō (1) —, —, āre, freq.
- retineo, to hold back firmly, keep back, hold fast: agmen, L.: admissos equos, O.—To preserve, maintain: sensūs hominum, C.poët.
re-tentō (2) see retempto.